که چه جانانه به خاک افتادم

جز تو کسی را توان

چنین درهم شکستنی نبود.

 من مجنونم

دچار سوء تعبیری کهن

که سبوی من چرا بشکست لیلی؟

لیلی خوش خنده

این روزها پی دستاویز است

لیلی سر خوش عشق ناآزموده

مجنونش را حراج بزم دوستان کرده.

چه شکر گویمت

چون به دست قادر خویش

به خاکم کوفتی

و شاید روزی زافلاکم برآوری

تنها شاید...

حرفی نیست...