و چشمهایت که برهنه است

و حساب تقوای ما را نمیکند!!

در مخیله ام دستی زنجیر می بافد

از این دیوانه تر خواهم شد

اگر شانه ات بیش از این جایم را خالی کند.

زنجیرها دورم میکنند

تا دیوانگی را  فرو دهم

با حبه قرصی سپید.

اما شانه ات را المثنی نمیدهند

یادشان نمی ماند انگار

قرارمان بود دنیا کوچک باشد

قرارمان بود  باز  برسیم به هم

قرارمان در دلم بی قراری میکند...