به مرد و شهریورش
از سلامت این سلام می ترسم
مریضم می کند٬
خون در رگهای تازه ای که در آوردم
شق کرده
تا دندانهایم به ارگاسم برسد
و وحشت وحشی شدن بغلم کند
از تو سفت تر
خطر از بیخ گوش نگذشت
در چال گونه ات جهانم به گل نشست
و در چشم ها گود رفت
که از چند هزار پا پایین تر
روی پیراهنت زندگی کند٬
مرد باکره!
آمین این مسیح را بلندتر بگو
که به ضرب آخرین آقا ظهور کند
و سراغم را بگیرد
به این شرح:
خیابان که تا خوش است
و کوچه که تا زیر تو می خوابد بن بست نیست
و پلاکی که شهریورش از تنم نشت کرد
و انگور داد
مرد داد
مرد باکره.
