خلع آواز

azkhodbakhish — Wed, 16 Dec 2009 12:24:18 GMT

خاک بر سر تاریخی که با 28/08/88 مطابق نیست!!

یک بله ی تاریخی برای آقای اینجا

و شعر:

از کوچه های علی چپ

راست کن سمت من

صراط این دیوانگی

از چند قدم مانده به ما ورود ممنوع است

آینه می مانم

من به آینه می مانم

اما چشم چرانی ممنوع

غیر از شما آقای عزیز

که این دریا برای استفاده ی خانگی تان اینجا تعبیه شده

یک بقچه بغض بی محل

شانه هایت ساعتی چند؟

حساب ما بی حساب می شود

اگر دورت بگردم

و باز برگردم؟

azkhodbakhish — Wed, 04 Nov 2009 18:04:18 GMT

برای دلتنگی عزیز:

بانوی تخصصی٬

قشلاق این چهاردیواری ام

و از ضلع سوم ییلاق

هی عزیز!

این چهار دیواری اختیاری است

و اختیارم را دارد٬

باید کودکی ات را بدزدم

بکشم روی سر گیس سفیدی هایم

و بعد روی گونه ات ته نشین شوم

رسوبات انسانی

منقرض شده در آب و هوایت٬

که خوابهایم خواب ندارند

و دستم رضایت نمی دهد

اگر راه دارد برایت بمیرم

اگر نه برایم بمیرم.

azkhodbakhish — Fri, 16 Oct 2009 01:13:18 GMT

به مرد و شهریورش

از سلامت این سلام می ترسم

مریضم می کند٬

خون در رگهای تازه ای که در آوردم

شق کرده

تا دندانهایم به ارگاسم برسد

و وحشت وحشی شدن بغلم کند

از تو سفت تر

خطر از بیخ گوش نگذشت

در چال گونه ات جهانم به گل نشست

و در چشم ها گود رفت

که از چند هزار پا پایین تر

روی پیراهنت زندگی کند٬

مرد باکره!

آمین این مسیح را بلندتر بگو

که به ضرب آخرین آقا ظهور کند

و سراغم را بگیرد

به این شرح:

خیابان که تا خوش است

و کوچه که تا زیر تو می خوابد بن بست نیست

و پلاکی که شهریورش از تنم نشت کرد

و انگور داد

مرد داد

مرد باکره.

azkhodbakhish — Wed, 02 Sep 2009 19:39:01 GMT

شکوه و شِکوه از حرفی است

که پیرت کرد٬

چشم!

خون به مغز این سکوت نرسیده می میرم٬

هوا مرگش را روی ما بالا آورد

من کودکم را تف کردم

و در حاشیه ات نوشتم:

"فروشی نیست"

مال روزهایی است

که دست این جیب به دهانش می رسید

و ال دی دخترانم را دور نمی انداخت٬

بی گدار به این آبها نزن

خود یا خدا کشی

تمامش کن٬

چند بار بگویم

آن مرد که در باران آمد

"فروشی نیست"

azkhodbakhish — Mon, 27 Jul 2009 06:41:18 GMT

کسی نمیگوید لالی

اگر بین من و پیراهنم را به هم نزنی

میخواهی تنها نباشم

و تا گردن در جیبهایم فرو میروم،

با همین مردی که مجنون نمیشود

در پیراهنی که بوی یوسف نمیدهد

مشترکم

کرایه خانه هم هر برج عقب می افتد

و تو هی نشت میکنی در فکری

که تا امروز هفت شکم برایم زاییده

خانه از زیر شلواری آویزانش آویخته

و من از گوشوار گیلاسی که نوبر نکرده امسال،

بیخ ریش این حرفها چرخ میخورم

که از زنانگی شناسنامه اش نیفتم.

در پست آخرت به چشم میخورم

از پلک پایین آویخته

بتکانی هم با هفت جان سالم به زمین میچکم

از لب پایین

به نیابت از انزجارت

تف به این زندگی

که سیب هر چرخی بخورد

نیشش از روی کرم خورده به من باز است

-معترضه-

هی آقا آتش خدمتتان هست؟

شماره هم چشم میدهم

اول این لعنتی را روشن کن

قولت به اعتبار چند درصد از مردی افتاد

و ساعت از نه مادر گذشت

بعد از خط بعدی هم زیاده عرضی نیست

...

پیوست:

نامه ی سرگشاده ی شاعر شهر باران علیرضا پنجه ای

نامه به همولایتی:
در زندگی و شعر باز هم بیش تر تراش خواهی خورد، این حرف ها را از زبان کسی می شنوی که 39 سال پیش اولین نوشته اش یک نمایش نامه برای مدرسه بود و اولین شعر هایش از دفتر عقاید ش سرریز شد، ما آن موقع یکی از دفترهای پاک نویس مان را به عنوان دفتر عقاید تزئین می کردیم و هر دوستی در آن نظرات ش را در باره ی سربرگ (سرخط و عنوان و تیتر) های هر برگ می نوشت.

-سر برگ ها ی دفتر ما این ها بود: زندگی، مرگ، عشق،سفر، خاطره، چهارفصل سال و... من خامکاری های آن زمان را پاییز 1357 انتشار دادم.کتاب ها هم در حیاط دانشگاه گیلان در روزهای انقلاب فروش رفت، بهترین! شعر؟ از آن خامکاری ها این شعر بود: " عشق را اگر در راه دیدی/ بگو دیر است /امروز پاییز است". من تشنه ی دانستن بودم، آرزو داشتم یک شاعر در این شهر پیدا کنم و شعرهایم را برای ش بخوانم اولین شاعر را حسین سمیعی(از خانواده ی فتح سمیعی درویش و دوره ی دبیرستان را ادبیات خوانده و عاشق اخوان ثالث) که مستاجر خانه ی استیجاری ما در خمیران زاهدان بود به من معرفی کرد، آن زمان در کوچه ای موسوم به آزاددار زندگی می کردیم کوچه ای که تابلو شهرداری آن را به نام چهرزاد، به ما شناسانده بود، بعد از انقلاب به نام شریعتی تغییر نام یافت و اکنون سال هاست به نام پسر ارشد همسایه ی دیوار به دیوار ما شهید فیض الله لایق برحق نام گذاری شده، بگذریم...

3-از میان شاعران خوب شهر حسین سمیعی همان همخانه مان که ذکرش رفت، کامبیز صدیقی را به من شناساند، او را وقت شام می شد در رستوران هتل آسیا پشت کوچه ی آشتی کنان یافت، بعد بهمن صالحی را پس از انقلاب سال 1366 یافتم. آن ها بیش تر شنونده ی شعرهام بودند تا منتقد. من خودم افتادم و خودم برخاستم. پدرم را در 8 ساله گی از دست داده بودم، بنابراین تربیت و خوب و بد را رسم روزگار و اجتماع به من آموخت (سعی و خطا) من خودی از خود بودم و انا الحق؟!. من با تمام ادعایم در شعر، شاعری بی ادعا یم!

4-هنوز دارم صیقلی می خورم. و تا آخرین لحظه زندگی نیز کامل نخواهم شد. ما زمانی کامل هستیم. که به عنوان یک "گونه"(ژانر) از هستی، چرخه ی تجربه مان به مرگ برسد. بیش تر در عرصه ی رایانه،"پرسه" بزن ، این جا جایی برای تامل و درنگ ذهن جست و جو گر، وَ خلاق تو نی ست(نیست). این جا نشانی ها و نشان ها را به تو معرفی می کنند، راه را خودت پیدا خواهی کرد،یعنی خود راه بگویدت که چون باید رفت. هوش سرشار تو را "اقیانوس مجازی" سرشار نمی کند تو باید در "اقیانوس آرام" بتوفی. توفان! برای شعر پایا و پویا باشی. تا درودی دیگر بدرود.

azkhodbakhish — Thu, 09 Jul 2009 12:09:20 GMT

تفی معلق در مه،

حوصله داشتی

مرا از مهی که اینجا پهن است سوا کن.

azkhodbakhish — Thu, 18 Jun 2009 18:38:59 GMT

ساده سبز

و ساده ساکت

...هیس!

azkhodbakhish — Mon, 18 May 2009 16:24:18 GMT

کودکی تو تصور من نیست

توی تق تق کفشهای خودم به زور می روم

سرت میان پلیسه ها

چشم میگذارم،

گم شو!

در من با دیگری نخواب

چادر نمازم جیغ میکشد

الله اکبر!

اشاره می شوی به من

که از هرزه گی این خواب بپرم

... دلم که هری...

نیست.

azkhodbakhish — Thu, 07 May 2009 16:46:18 GMT

از کفشم بپرس

که سر به راه میدان را انقلاب کرد

لاله زار های هرصبح را پیاده

و بایدی با رسیدنش مربوط شد

از کفشی بپرس که

در انتها به من رسید

و در انتهای من ،

لحاظم نکرد

تا برآیند این و آن و آن دیگری

خنده

به مردم نشانم دهد،

"ف" نگفته از فرحزاد بر میگشت

که پیش آمدش ربط نزدیکی به من نداشت ،

پای خودش

هر چه پاپی رفتن تو شد

azkhodbakhish — Fri, 01 May 2009 07:17:18 GMT

پست موقت ۲

دری به تخته نخورد

اتفاق هم نه

جدی تر از بادی که در رفتن می آید

اما صندلی ها انگار

نشیمن گاه پدر جد ناصر الدین شاه بوده اند

چه گذشته ای دارند

از یادی که نیامد ،بگذرد

روی روشن ترین گلش بالا آوردم

گند عطر شنبه را ببرد،

مرد مدارا نیستم

زنش هم نبوده ام،

برای صندلی ها شاید

برای نمیدانم های وامانده شوخی نبوده ام

بس که نمیدانم

از کجا

***

این شعر توی کامنت های خصوصی و عمومی به شدت نقد شد و خب حرف حساب انگار جواب نداره!

پیشنهاد اصلاح باران سپید:

دری به تخته نخورد حتی از سر اتفاق هم
جدی تر از بادی که در رفتن می آید
صندلی ها چه گذشته ای دارند
گویا روزی نشیمن گاه ناصرالدین شاه بوده اند!
از یادی که نیامد ،بگذر!
و روی روشن ترین گلش بالا بیاور!
شاید گند عطر شنبه را ببرد.
مرد مدارا نیستم
زنش هم نبوده ام
برای صندلی ها شاید
و برای این نمیدانم های وامانده از شوخی ...
حالا پنجره ها را از کدام طرف فکرم باز کنم؟
وقتی دیگر بادی نمی وزد.